Verwonderen en ontdekken

Vorige week werd het boek Verwonderen & ontdekken: Vakdidactiek godsdienst primair onderwijs gepresenteerd. Daarin heb ik het hoofdstuk over het Oude Testament geschreven. Dat was een boeiende en leerzame ervaring. Ik ben gaandeweg enthousiast geworden over de in deze didactiek gepropageerde manier van het ter sprake brengen van het geloof en de verhalen die daarbij horen. Een van de hoofdgedachten is dat men hierbij het beste kan aansluiten bij het theologiseren van de kinderen zelf. Het begint met een goed gesprek met kinderen. De informatie die men wil doorgeven moet daarbij aansluiten. Dit heeft ook raakvlakken met de contextuele exegese van de Bijbel. Het leuke van het schrijven voor dit boek was ook dat voortdurend de theorie aan de praktijk gekoppeld moest worden. Als voorbeeld voeg ik hier bij wat ik schreef over de Psalmen. Daarin figureren een onderwijzer en een leerling. Ik heb ze genoemd naar één van mijn zoons, die op dat moment bij ons thuis was, en zijn vriendin.

Persoonlijk

In mijn werk als exegeet en docent exegese hecht ik er belang aan dat men bij de Bijbeluitleg persoonlijk durft te zijn. Wie meent objectief te moeten en te kunnen zijn loopt een grote kans om de lezer en ook zichzelf te misleiden. Als je begint te lezen heb je doorgaans al een idee van waar het over gaat en wat eventueel de boodschap zou moeten. Je kunt daar maar beter open over zijn. Dat geldt ook op veel andere terreinen. Maar er zijn ook grenzen. Die worden bereikt en vaak overschreden in de huidige hang naar informatie over het persoonlijk leven van bekende personen. Ik schreef er een stukje over in Centraal Weekblad.